TURKSE BEJAARDEN IN BRUSSEL

   TURKSE BEJAARDEN IN BRUSSEL

In 2020 zal een derde van Brusselse senioren een allochtoon zijn.  18 % van de Brusselaars is 60 + . Van de 1,1 miljoen Brusselaars zijn 230.000 mensen van Turkse afkomst van wie slecht 10.000 zonder Belgisch paspoort.

Volgens onderzoekers van de VUB (Vrije Universiteit Brussel), die de schaarse data bij elkaar hebben geharkt, is het kenmerkend voor allochtonen dat ze snel verouderen vanwege hun zware arbeidsverleden; hun ouderdomskwalen zoals b.v. depressies beginnen relatief vroeg.

In de komende jaren zal het aantal allochtone bejaarden sterk stijgen: men verwacht over twee jaar in 2015 drie keer zoveel Turkse bejaarden als nu. Het Belgisch pensioenstelsel is anders dan het Nederlandse en veel echtparen zouden slechts E 500,- à E 600,- per maand hebben. De VUB vreest sociale uitsluiting, maar daar staat wel tegenover dat juist de aanwezigheid van kinderen en kleinkinderen de belangrijkste binding met Brussel is. En leerden we niet in de ‘studies’ Culturele-antropologie en Niet-westerse sociologie, dat mensen in arme landen veel kinderen willen als oudedagsvoorziening, omdat die de morele plicht zouden hebben hun ouders te verzorgen en van voedsel en geld te voorzien? Maar die mooie theorie blijkt helemaal niet waar, evenals de in die studierichtingen indertijd geïdealiseerde 5 zuilen van de Islam.

Want hun nakomelingen zijn helemaal niet van zins de door hun ouders gewenste mantelzorg te gaan leveren: De jongere generatie heeft daar geen trek in en zegt botweg: “Hoezo? Jullie hebben toch ook niet voor jullie eigen ouders gezorgd toen jullie naar België vertrokken.?”

De oudere Turken wonen meestal in koophuizen – want in Brussel en überhaupt in België is er maar een paar procent sociale woningen – , die vaak klein en verouderd zijn met trappen en geen douche, maar: ze hebben wel een bad.

Momenteel is slechts 1 % van de bewoners van de zorgwooncentra van buitenlandse origine. De meeste Turken willen gewoon in hun eigen huis blijven wonen, of desnoods in een kleinschalig verzorgingshuis met – volgens de antwoorden op een enquête – bij voorkeur alleen Turken, maar ze zeggen geen bezwaar te hebben tegen de aanwezigheid van andere culturen. Ze hebben vaak een haast panische angst voor het verpleeghuis, dat ze eigenlijk alleen kennen door de vrij negatieve beelden op hun Turkse schotel-t.v. , ze zien daar kille en respectloze instellingen waar je een nummer bent, en waar de zorg en hygiënische omstandigheden te wensen overlaten.

Als zorgbehoevende bejaarde Turken verzorgd zullen gaan worden op kosten van de gemeente of de ziektekostenverzekering is dat uiteraard een aanslag op de openbare middelen, maar het is wellicht voor de maatschappij veel beter dan drie- of viergeneratiehuishoudens. Want niets is zo nefast voor de aanpassing in het land van aankomst dan grootouders uit achtergebleven agrarische samenlevingen die zich blijven ijken aan het thuisland dankzij de schotelantenne, de imam en voor de vrouwen het verbod zelfstandig de stad in te gaan, en zo hun obsolete mores doorgeven aan het nageslacht. Dus n.mm. hoe minder contact met de grootouders des te beter voor de integratie van de kleinkinderen.

Maar de kans dat de intensieve familiecontacten wel continueren is vrij groot, gezien de werkloosheid in het Brusselse. Van de niet-schoolgaande jongeren is 40 % werkloos, en in Brussel-stad de centrum gemeente met 160.000 inwoners is thans 38% van de beroepsbevolking werkloos. En thans blijkt dat dat niet met opleiding samenhangt, doch vooral met het niet spreken van maar liefst drie talen: Frans, Vlaams en Engels i.v.m. de dienstensector gericht op expats. En dat is eigenlijk geen reële eis als men thuis Turks of Marokkaans spreekt. Belgische politici, zelfs de liberalen, menen dat de overheid in gratis talen onderricht moet voorzien. Alsof mensen niet een eigen verantwoordelijkheid hebben, en niet zelf hun taalkennis kunnen bijspijkeren met t.v., internet of door het oversteken van de taalgrens met het voor veel werklozen gratis o.v.

Die werkloosheid heeft uiteraard ook te maken met de door de Eu veroorzaakte toenemende stroom Polen, Roemenen, Bulgaren enz. en steeds meer Grieken en Spanjaarden. Op straat bieden zij hun diensten aan als klusjesman voor E 10,- per uur. Dat is 1,5 E boven het minimumloon, maar de vraagprijs zal wel niet altijd de afgesproken prijs worden. Aangezien die lui ook niet 3-talig zijn, maar wel regelmatig werk vinden, ziet n.m.m. de Brusselse sociaal-economische toekomst er zeer somber uit.

Er werd ook een enquête gehouden onder de Turkse senioren over ‘het zich thuis voelen’. De meesten waren vrij enthousiast. Ze wonen in een Turkse wijk (zoals in Laken, Sint-Joost of Schaarbeek) met veel cultuureigen voorzieningen, de Turkse t.v., de moskee en de verstaanbaarheid bij de apotheek op de hoek. De toegepaste tactiek is altijd eerst de buren kiezen en dan pas het huis. Behalve de aanwezigheid van nakomelingen zouden echter de goede gezondheidszorg en sociale voorzieningen een magneetfunctie hebben. Vanaf 2013 is het echter gedaan met het gratis openbaarvervoer in bus, metro en tram en moeten de 65+ ‘ers per jaar E 60,- betalen.

De Turken hebben wel wensen: meer ontmoetingsplekken in de buitenlucht, dus zitbanken op de trottoirs en in de parken, en rustige straten zonder verkeer.

Nicolette Geveke.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in SOCIALE COHESIE en getagged met . Maak dit favoriet permalink.